De grootste dopingzondaars aller tijden

dopingSport en doping. Een onuitputtelijke bron van speculatie en onthullingen. Elk jaar, als zo’n 200 grootverbruikers (voornamelijk op het gebied van calorieën) op een fiets gaan zitten, barst het circus weer los. Nu ook nog eens de Olympische Spelen in Rio volgen is het helemaal bingo. De onthullingen over het georganiseerde Russische dopinggebruik doen denken aan lang vervlogen tijden. Het wisselen van urinemonsters middels een verborgen luik? Kom op hé, een zichzelf respecterende wereldmacht moet anno 2016 toch iets geavanceerders kunnen verzinnen. Alle dopingonthullingen hebben mij vrij onverschillig gemaakt. Het is waarschijnlijk dat iedereen die je ziet winnen doping gebruikt, maar het volledig vrijgeven van doping is ook geen oplossing. Een schone sport is een utopie, doping lijkt in veel sporten de norm. Het is teleurstellend dat het IOC de onthullingen niet heeft aangegrepen om nu eens een echt statement te maken. Maar wat het IOC ook had gedaan, het blijft een achterhoedegevecht. Hoogste tijd om een lijstje te maken met de grootste dopingzondaars aller tijden.

 Ben Johnson

In 1987 werd hij wereldkampioen op de 100 meter, een jaar later Olympisch kampioen. Niet veel later was hij beide titels kwijt. De Canadees Ben Johnson testte positief op anabole steroïden. Einde carrière (hoewel hij enkele jaren later nog een comeback probeerde). Coach Charlie Francis bekende Johnson te hebben aangezet tot het gebruik van de middelen. Johnson zegt nog altijd last te hebben van alle negatieve publiciteit.

Marion Jones

De absolute koningin van de Olympische Spelen van Sydney. Behaalde maar liefst drie keer goud op de 100, 200 en 4×400 meter. Haalde daarnaast nog twee keer brons. In 2014 kwam middels de BALCO-affaire echter aan het licht dat ze doping had gebruikt. Victor Conte, voedingsdeskundige gaf toe Jones doping te hebben toegediend. Ook haar ex-man Cottrell Hunter verklaarde onder ede dat ze Jones doping had zien gebruiken. Pas enkele jaren later gaf ze dit zelf ook toe, nadat ze in haar nadagen ook nog eens positief getest werd op EPO. Ze verloor uiteindelijk al haar medailles behaald sinds 2000.

Floyd Landis

Tijd om over te schakelen naar het wielrennen. Mede door de dopingschorsing van Jan Ullrich kon Floyd Landis in 2006 de Tour de France op zijn naam schrijven. Hij was de eerste winnaar na het tijdperk Lance Armstrong. Enkele dagen na zijn touroverwinnen werd bekend dat tijdens een dopingtest een dusdanig hoge testosteronwaarde was gemeten dat dopinggebruik aannemelijk was. Landis bleef ontkennen, maar mocht zijn titel een jaar later niet verdedigen. De Tour de France besloot hem zelfs te schrappen als winnaar. Pas drie jaar later zou Landis toegeven dat hij gedurende zijn carriere doping had gebruikt. Bij deze bekentenissen noemde hij uitdrukkelijk de naam van oud ploeggenoot Lance Armstrong. Deze zou later, mede door de getuigenissen van Landis worden ontmaskerd.

 Lance Armstrong

Ik zal maar gelijk verder gaan met Lance Armstrong. Won zeven keer de Tour de France, vrijwel altijd onder verdenking van dopinggebruik. Diverse ploeggenoten werden betrapt, maar Armstrong bleef onaangetast. Hij profileerde zich lang als het ideale boegbeeld. Nadat hij zelf kanker had overwonnen bereikte hij het hoogst haalbare in het wielrennen. Hij gebruikte deze populariteit om wereldwijd mensen met kanker te inspireren. Bovendien zamelde hij bakken met geld in voor onderzoek naar kanker. Het is des te pijnlijker dat dit een luchtkasteel bleek. Op basis van talloze getuigenissen (waaronder Floyd Landis, George Hicapie, Levi Leipheimer) werd de druk op Armstrong steeds groter. Oud ploeggenoot Tyler Hamilton schreef zelfs een boek getiteld ‘De Wielermaffia’ over de praktijken van Armstrong. Uiteindelijk besloot Armstrong in een interview met Oprah Winfrey te bekennen. De verontwaardiging spitste zich vooral toe op het ongekende professionalisme waarmee Armstrong doping gebruikte. Het was een georganiseerd systeem met talloze betrokkenen, waarbij mensen onder druk werden gezet om hun mond te houden.

Michael Rasmussen

Ik kan nog talloze wielrenners opnoemen die een min of meer vergelijkbaar verhaal hebben. Bijzonder is echter het verhaal van Michael Rasmussen. Hij reed in 2007 in de gele trui en zou de tour gaan winnen. Ware het niet dat zijn ploeg (Rabobank) besloot hem uit koers te halen. Hij zou interne regels hebben overtreden. Dit bleek uiteindelijk te gaan om het feit dat Rasmussen had gelogen tegen de ploeg over zijn verblijfplaats gedurende trainingsperiodes. Hierdoor zou hij diverse dopingcontroles hebben kunnen ontlopen. Rasmussen is het niet eens met de beslissing en een lange juridische strijd volgt. Rasmussen krijgt gelijk omdat Rabobank al voor de tour van de leugens wist en hem dus toen al op staande voet had moeten ontslaan. Een schadevergoeding van zo’n zeven ton volgt. Pas in 2013, als Rasmussen stopt met wielrennen, geeft hij toe doping te hebben gebruikt.

Om de lijst niet te lang te maken laat ik de rest van het wielerpeloton maar met rust. Eervolle vermeldingen zijn er uiteraard wel voor de Nederlandse dopingtalenten Michael Boogerd en Thomas Dekker en oud-tourwinnaars Jan Ullrich, Marco Pantani (al krijgt inmiddels de maffia de schuld), Bjarne Riis en Miguel Indurain.

Maria Sharapova

Tennisster Maria Sharapova had even over het hoofd gezien dat meldonium aan de dopinglijst was toegevoegd. Het is misschien wel het meest knullige dopinggeval op de lijst, vandaar dat het ook zeker niet mag ontbreken. Het is algemeen bekend dat sporters alles nemen wat hun prestatie bevorderd, zolang het maar niet op de dopinglijst staat. Zo gebruikte Sharapova meldonium officieel wegens gezondheidsklachten (10 jaar lang), maar dit wordt algemeen in twijfel getrokken. Inmiddels is ze geschorst en heeft ze besloten dan maar te gaan studeren.

Voetballers en de gouden deken

Bij atletiek, wielrennen, boxen en gewichtheffen worden dopingschandalen groot uitgemeten. Bij voetbal blijft het echter opvallend stil. Frank de Boer en Pep Guardiola worden gezien als sieraden voor de sport, mede door hun positieve spelopvatting. Beiden gebruikten tijdens hun carrière echter nandrolon. Nederlandse voetballers die nandrolon gebruikte zijn naast De Boer Jaap Stam en Edgar Davids. En wat te denken van de onthulling van Diego Mardona die vertelde dat het Argentijnse elftal in 1994 doping nam. Het lijkt er dus op dat voetbal echt een religie is, waarbij volgers niet al te kritisch meer zijn.

Dat was mijn lijst met grootste dopingzondaars aller tijden. Wie vind jij dat nog op de lijst hadden gemoeten? Laat het even weten in de comments.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

*